Terug

'Hier blijf ik wonen!'

Ze woont in een echte blikvanger: de mooie historische woning met de prachtige raampartijen tegenover het Tuindorphotel. Wonen in een rijksmonument is heel bijzonder. Maar het heeft soms ook nadelen. ‘Als het heel koud is, denk ik wel eens: “een nieuwbouwhuis zou niet gek zijn”.’ Linde (40 jaar) is trotse eigenaar van een rijksmonument in een beschermd stadsgezicht en vertelt over haar zoektocht om haar woning uit 1910 te verduurzamen.

Het huis is kleurrijk en sfeervol; een prachtige oude schouw, de originele tegelvloer en de gezellige kleine raampjes. Alles ademt sfeer in dit huis. Linde: ‘De huiskamer heb ik geverfd in een prachtige plum kleur. Ik maak lange dagen, dus dat duurde wel drie weken.’ De meubels komen overal vandaan. ‘Ik heb een paar nieuwe meubels gekocht, maar veel komt van Marktplaats of van vintage winkels. Vrienden wonen door het hele land. Dus als ik bij iemand op bezoek ben, kijk ik vaak ook of ik ergens in de buurt mooie oude spullen kan vinden.’ 

Rijksmonument

Linde vond het in september ‘23 geen moeilijke keuze om de knoop door te hakken. ‘Ik ben echt verliefd geworden op dit huis en op deze plek. Ik heb het op gevoel gekocht.’ Linde kon niet precies inschatten wat het zou betekenen om een rijksmonument te bezitten, maar ze durfde het aan. ‘Ik heb in mijn leven veel vaker in echt oude panden gewoond, zoals in Groningen en Deventer. Ik zie dit dus als een uitdaging.’ 

De grote vraag voor Linde is: Hoe verduurzaam je een rijksmonument uit het prille begin van de vorige eeuw? Tijdens de eerste grote verbouwing werd er al het nodige aangepakt, zoals een nieuwe badkamer op de eerste verdieping. ‘Op de zolder zit ook een badkamer, maar daar is geen centrale verwarming. En er is enkel glas. Als het vriest, is het daar dus echt heel erg koud.’

‘Kost een fortuin’

De huidige zoektocht van Linde gaat over ramen, achterzetramen wel te verstaan. Haar woning heeft prachtige karakteristieke kozijnen met kleine ruitjes. Heel mooi, maar ook lastig te isoleren. De kozijnen vervangen mag niet, omdat het een rijksmonument is. Isolatieglas plaatsen kan wel, maar dat kost een fortuin. Linde: ‘Met een zelfgemaakt achterzetraam onder de arm kwam ik op een vrijdagmorgen terecht bij het spreekuur van Ewoud en Peter van de gemeente (vrijdagochtend van 9.00 tot 12.00 uur, wijkcentrum ’t Lansink aan de Twijnstraat). Zij dachten met me mee en we kwamen erachter dat het een manier kan zijn om mijn ramen te isoleren. Ook de buurtapp heeft goede tips opgeleverd. Het is een leuke interessante zoektocht. Mijn kozijnen geven weinig speelruimte; je kunt er niets op monteren. En ‘echt’ glas is zwaar. Samen met mijn vader kijk ik nu naar de mogelijkheden met acrylglas. We hebben zelfs een prototype gemaakt! Wordt vervolgd dus.’

Vleermuizen
De spouwmuur is de volgende stap. Linde wil de spouw graag isoleren, maar vindt het lastig om een goede keuze te maken. ‘Het eerste bedrijf dat ik belde, was heel snel met de offerte. Die was flink hoog, maar ik kreeg geen goed antwoord op mijn vragen. Wel een glad verkooppraatje en daar houd ik niet zo van. Ik wil graag mensen inschakelen die eerlijk voorlichten en me serieus nemen, in plaats van snel te willen verdienen. Later kreeg ik advies van Energie van Hengelo. Het blijkt niet zo eenvoudig te zijn. Eerst moet ik goed onderzoek (laten) doen, zoals naar eventuele vleermuizen in de spouw en naar het herstellen van de knipvoeg. Dat moet dus nog gebeuren.

Deurgordijn

Linde is ook aan het kijken of ze een klein portaaltje kan maken in de hal om de tocht van de voordeur tegen te gaan. ‘Mijn vader helpt me daar gelukkig mee. Misschien dat we met historische bouwmaterialen van het RIBO (expert in restauratie met een groot materiaaldepot aan de Haarweg 3 in Hengelo) gaan werken. Nu hangt er een mooi voordeurgordijn en dat helpt absoluut ook al.’ 

Blijvertje

Aardgasvrij worden is nog ver weg in het huis aan de Lansinkweg. ‘Het lijkt me best lastig om van het aardgas af te gaan. Dit is ook niet de makkelijkste wijk. Het moet namelijk wel te doen zijn qua kosten. Er is nog steeds veel onzekerheid over de stadsverwarming (warmtenet). Ondertussen doe ik alvast wat ik kan. De CV-ketel heb ik laten nakijken, maar die gaat nog wel een tijdje mee. En ik kijk nu of een ethanolkachel wat voor me is. Dat kan een klein modelletje zijn. Die worden lekker warm. Dit huis is een blijvertje. Ik ben vast nog een tijd bezig om het aan te pakken, maar het is quirky en authentiek. Het past echt bij me!